بوی خوش نوع دوستی، عطر رویش را در دل هایمان جاودانه می کندو عطر روح افزای نیکوکاری، زندگی و حیات را در تنِ اجتماعِ پر مهرمان جاری می سازد. نیکی با هم نوعان واحسان به نیازمندان، خورشیدی است که بر روابط انسانی ما می تابد و از نور و گرما لبریزش می کند. دست های آسمانی نیکوکاران، چون ابری بهاری فرو می بارد و دل های غم زده مستمندان، چون بوستانی سبز و شکوفا می شود و این ها ثمره احسان و نیکی است؛ ثمره توصیه الهی به احسان است آن جا که می فرماید: «احسان کنید، که خداوند نکوکاران را دوست می دارد».