اشک  از چشم پایین می رود                گشنه ای با تکه نانی می رود


کودکی بیمار به بستر می رود      فقر از این خانه بالا می رود
 
ای برادر! ای تو خواهر!

یک نفس آغوش مهری باز کن     یک قدم بهر خدا آغاز کن

دستگیر این کودکان درد را               مرهمی بخش زخم های فقر را

او به دست هموطن دارد امید               "خسّت" ما کرده اش بس نا امید

مرده است مهرو  جوانمردی ما           گشته است ریش پرچم مردی ما!

ریش گشته دل ، دل یک هموطن              مرهمی بخش، هم به جان و هم به تن

من سخن اتمام گویم یک کلام              بخشش است دستور کار ای با مرام

اشک ها از چشم باریدن گرفت     بارش آتش بر این خرمن گرفت

کس نداند سوزش قلب مرا          شعله های سرکش جان مرا...